A saltwater crocodile holds the hand of a veterinarian in its mouth after it attacked the worker at Taiwan's Shoushan Zoo on April 11, 2007. The attack was only the latest sign of trouble at a zoo that animal-welfare activists say is plagued by lax regulations, poor facilities, and uninformed staff.

.

این سیاره در مدار ستاره کم فروغی به نام "Gliese 581" که فقط 20 سال و شش ماه نوری از زمین فاصله دارد در صورت فلکی "میزان" (Libra) کشف شده است.

دانشمندان این کشف را با کمک تلسکوپ 6/3 متری "اسو" (رصدخانه جنوبی اروپایی) انجام داده اند.

آنها می گویند دمای ملایم سطح سیاره بدان معنی است که هرگونه آبی در آن احتمالا در حالت مایع وجود دارد و این موضوع شانس وجود حیات در آن را افزایش می دهد.

استفان اودری از رصدخانه ژنو که نویسنده اصلی مقاله ای علمی در این باره است می گوید: "ما تخمین زده ایم که میانگین دمای این 'ابرزمین' چیزی میان صفر و 40 درجه سانتیگراد باشد، و بنابراین آب در آن در حالت مایع خواهد بود."

"به علاوه، شعاع آن تنها باید یک و نیم برابر شعاع زمین باشد، و مدل ها پیش بینی می کند که این کره یا سنگی است - مثل زمین - یا پوشیده از اقیانوس ها."

خاویر دلفوسه، از اعضای تیم محققان دانشگاه گرنوبل، افزود: "همانطور که می دانیم آب برای وجود حیات اهمیت اساسی دارد."

به اعتقاد وی این سیاره ممکن است به هدف خیلی مهمی برای ماموریت های آینده فضایی جهت یافتن زندگی فرازمینی بدل شود.

در اینگونه ماموریت ها تلسکوپ هایی در فضا قرار داده خواهد شد که می توانند "نشانه های" نوری گویای وجود فرآیندهای بیولوژیکی را ردیابی کنند.

این رصدخانه های فضایی در پی ردیابی آثار گازهای جوی مانند متان و حتی نشانگرهای کلوروفیل، رنگدانه های گیاهان زمینی که نقشی حیاتی در فتوسنتر بازی می کنند، برخواهند آمد.

ردیابی 'غیرمستقیم'

این سیاره خارجی کوچکترین سیاره یافت شده تا به امروز است و ظرف تنها 13 روز یک دور کامل حول ستاره مرکزی می گردد.

در اصطلاح منجمان به سیاراتی که حول سایر ستاره ها غیر از خورشید می گردند سیاره خارجی گفته می شود.

فاصله این سیاره از ستاره مرکزی چهارده بار کمتر از فاصله زمین از خورشید است.

با این حال با توجه به اینکه این ستاره مرکزی کوچکتر و سردتر - و در نتیجه کم فروغ تر - از خورشید است، سیاره مورد نظر در "ناحیه قابل سکونت" اطراف آن، یعنی ناحیه ای که آب می تواند در آن به صورت مایع باشد قرار دارد.

منظومه گلیس 581 توسط رصدخانه جنوبی اروپایی (European Southern Observatory) در لا سیلا واقع در کویر آتاکاما شناسایی شد.

پژوهشگران برای این اکتشاف، از یک ابزار بسیار حساس که می تواند تغییرات بی نهایت کوچک در شتاب یک ستاره هنگام کشیده شدن توسط نیروی گرانش سیاره ای در آن اطراف را اندازه گیری کند استفاده کردند.

منجمان هنوز مجبور به توسل به این شیوه ها هستند زیرا تلسکوپ های فعلی قادر به عکس گرفتن از اجرام آسمانی خیلی دوردست و کم فروغ مانند سیارات خارجی نیستند، به ویژه اگر در نزدیکی ستاره ای درخشان قرار داشته باشند.

تاکنون وجود سه سیاره در منظومه گلیس 581 استنباط شده است. به غیر از "اَبَر زمین" دو سیاره دیگر یکی 15 برابر زمین و دیگری 8 برابر زمین در این منظومه وجود دارد.

کشف تازه باعث هیجان زیادی میان دانشمندان شده است.

از میان 200 سیاره خارجی که تاکنون کشف شده، شمار بسیار زیادی از آنها غول های گازی از نوع مشتری هستند که دمای آنها به علت نزدیکی به خورشیدهای داغ، بسیار بالاست.

الیسون بویل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد این اکتشاف گفت: "از همه سیاراتی که تاکنون در اطراف سایر ستاره ها پیدا کرده ایم، این یکی طوری به نظر می رسد که گویی حاوی مخلفات لازم برای حیات باشد."

"فاصله اش از ما 20 سال نوری است یعنی به این زودی ها به آن پا نخواهیم گذاشت و باید منتظر انوع تازه فناوری های رانشی که می تواند در آینده تغییر کند باشیم. و واضح است که تلسکوپ های قدرتمندی را بر آن متمرکز خواهیم کرد تا ببینیم چه می توانیم رؤیت کنیم."

"اینکه آیا جای دیگری (غیر از زمین) زندگی وجود دارد یا نه سوالی اساسی است که همه ما می پرسیم."

منبع: بی بی سی

گروهی از پژوهشگران آمریکایی می گویند یخ های قطب شمال با سرعتی بیش از آنچه توسط مدل های کامپیوتری از تغییرات جوی پیش بینی شده ذوب می شود.
براساس این مطالعه، از سال 1979 به این سو یخ های تابستانی قطب شمال هر دهه حدود 9 درصد کمتر از دهه پیش از آن بوده است در حالی که براساس مدل های رایانه ای به طور میانگین هر دهه باید تنها نیمی از این یخ ها از دست می رفت.ادامه...

پوسته يخی قطب شمال دو نيم شد.

به گفته دانشمندان بزرگ ترين پوسته يخی قطب شمال ترک برداشته و به دو نيم تقسيم شده است. اين رويداد، آب شيرين درياچه ای را که اين پوسته به مثابه سدی از آن حفاظت می کرد آزاد کرده است.

ادامه...

منبع: بی بی سی

در این تحقیق که قرار است به مدت دوسال به طول بیانجامد، هزاران محقق در بیش از 200 پروژه از 60 کشور جهان به فعالیت خواهند پرداخت.

این فعالیتها در قالب "سال جهانی قطب" انجام می گیرد. از سال 1882 میلادی این چهارمین باری است که سالی برای مطالعه تغییرات محیط زیستی قطبها مشخص شده است. ولی امسال اولین سالی است که تغییرات زیست محیطی که انسان مسبب آنهاست در این دو قطب به وضوح دیده می شود.

ذوب شدن یخها

دانشمندان با استفاده از کشتیهای یخ شکن، ماهواره و زیر دریایی به مطالعه تغییرات زیست محیطی در قطبها خواهند پرداخت.

دانشمندان می گویند که افزایش دمای هوا در قطبها بیش از مناطق دیگر در کره زمین محسوس است.

افزایش سطح آب دریاها و آب شدن یخها یکی از مسایلی است که محققان در این پروژه های تحقیقی مورد بررسی قرار خواهند داد.

صفحه یخی قطب جنوب بیش از 90 دصد آبهای شیرین دنیا را در خود ذخیره کرده است که آب شدن تمامی آن موجب افزایش سطح آبهای دریاها به میزان 60 سانتیمتر خواهد شد.

از موضوعاتی دیگری که در این پروژه مورد بررسی خواهد گرفت می توان به تغییرات آب و هوایی در قطب شمال و تاثیرات آن برروی زندگی ساکنان این مناطق و همچنین زندگی موجودات زنده که زیر سطح یخی قطب شما زندگی می کنند، اشاره کرد.

منبع: بی بی سی

      آبشارهای ویکتوریا (مه خروشان)

آبشارهای ویکتوریا، آبشارهایی در جنوب آفریقای مرکزی، در رودخانه ی زامبزی، مرز بین زیمباوه و زامبیا. این آبشارها یکی از تماشایی ترین شگفتی های جهان طبیعت را تشکیل می دهد. ستونی از افشانه های سر به فلک کشیده ای که به عنوان آبشارهای ویکتوریا شناخته می شوند.

پهنای این شاهکار طبیعی که آن را بزرگترین پرده ی آبی جهان می سازد، 1708 متر است. آبشارهای ویکتوریا از ارتفاع 90 تا 107 متر ی سقوط کرده و در هر دقیقه 550 هزار متر مکعب آب را در تنگه ی زامبزی فرو می ریزد.

این آبشارها در سراسر سال جالب توجه و دیدنی هستند. اما طی ماه های گرم و مرطوب فوریه تا آوریل، جریان آب چندین برابر ماه های خشک سال می باشد، که حجم زیادی از آب را به اطراف می پاشد. در نتیجه ی پاشیدن و افشان شدن آب در فضا، این آبشارها را از فاصله ی 32 کیلومتری می توان مشاهده کرد. شاید چنین پدیده ای باعث شده است تا بومیان آفریقایی نام" موسی او تونیا "  به معنی " مهی که می غرد "را برای آن برگزیده اند.

قطرات معلق در هوای مه، تقریباً یک رنگین کمان ثابتی را تشکیل می دهند که حتی با نور ماه هم دیده می شوند.

اطراف این آبشارها حدود 23 کیلومتر جنگل وجود دارد که در آن انواع درختان سرخس، انجیر، تاک، درختان ماهون دیده می شوند و محیط آرامی را برای مشاهده ی آبشارها فراهم می سازد.

   قله اورست "الهه مادر جهان"

قله ای در رشته کوه های هیمالیا واقع در جنوب آسیا که به عنوان مرتفع ترین کوهستان جهان شناخته شده است. اورست در لبه ی فلات تبت، مرز نپال و منطقه ی خود مختار تبت چین قرار گرفته است.

اینجا دست کم به دو دلیل یکی از غیرعادی ترین مکان های جهان است؛ از یک سو، بلندترین نقطه هیمالیا رشته کوه عظیمی است که جلگه های داغ هندوستان را از فلات تبت جدا می کند، از سوی دیگر محیط زیبا و تماشایی این منطقه زیستگاه گونه های وسیعی از گیاهان و جانوران و همچنین گروه هایی قومی با فرهنگ های دیرین است.

اورست را تا سال 1856 به عنوان"قله ی شماره 15" و بزرگترین کوه جهان با نامی که "سر جورج اورست" برای آن انتخاب کرده بود، می شناختند. این نامگذاری با انتشار یک آگهی رسمی از ارتفاع کوهستان ها و همچنین با بررسی های بزرگ مثلثاتی که در سال 1850 در 6 نقطه ی متفاوت این کوهستان انجام گرفت تا ارتفاع دقیق آن تعیین گردد، مطابقت داشت.

بیشتر مردم نپال، اورست را به عنوان "ساگارماتا" می شناسند، یعنی "پیشانی آسمان". مردم شرپا در شمال نپال و تبتی ها، نام "کومولانگما" را برای آن به کار می برند، یعنی "الهه مادر جهان"

ارتفاع کوهستان اورست 8850 متر تعیین شده است. در میزان ارتفاع واقعی آن و این ادعا که بلندترین قله ی جهان می باشد، بحث های زیادی صورت گرفته است. اما در اوایل دهه 1990  دانشمندان ارزیابی های خود را در این باره کامل کردند و این موضوع را نیز به اثبات رساندند که، اورست مرتفع ترین کوه جهان محسوب می شود.

درحقیقت، اثر نیروهای زمین شناختی باعث می گردد تا هرساله چند میلی متر به ارتفاع این کوهستان افزوده شود. و شاید به همین دلیل و به جهت بررسی های دقیق تر است که سیستم موقعیت یاب جهانی "GPS" در ارتفاعات آن نصب نموده اند.

این رشته کوه زمانی ایجاد شد که مدتی حدود 30 تا 50 میلیون سال به درازا کشید تا صفحه ی قاره ای اوراسیا با صفحه ی هند برخورد کرد. در نتیجه ی این برخورد سنگ های آهکی دریای بزرگ تتیس به سمت بالا رانده شده و کمربند زرد رنگ ویژه ای را روی اورست تشکیل داد. زیر این سنگ های کم عمق دریایی، سنگ های شدیداً دگرگون شده ی گنایس مربوط به دوره ی پزکامبرین قرار دارند.

در اثر این برخورد لبه جنوبی قاره ی اوراسیا بالا آمد و رشته کوهی را به طول 2400 کیلومتر به وجود آورد که به "هیمالیا" یعنی سرزمین برف شهرت یافت.

اورست با یخچال های طبیعی وسیعی پوشیده شده است. این کوهستان از قله های هرمی شکلی برخوردار است که از سه سمت و سه لبه ی اصلی توسط یخچال ها فرسایش می یابد. فرسایش یخچالی از شمال، جنوب و غرب به طرف قله افزایش یافته و یخچال ها را از هم جدا می سازد. از طرف جنوب کوهستان و در جهت گردش عقربه های ساعت، یخچال های اصلی عبارتند از:  

            یخچال خومبو[1]، که ابتدا به سمت جنوب غرب و سپس به طرف شمال شرق جریان می یابد.

               یخچال رونگبوک غربی[2]، در شمال غربی.

              یخچال رونگبوک[3]، در شمال.

              یخچال رونگبوک شرقی[4]، در شمال شرق.

               یخچال کانگشونگ[5]، در شرق

             اقلیم

اقلیم اورست کاملاً طبیعی است. ژانویه سردترین ماه آن است. به طوری که دما از حداکثر میانگین 36- درجه سانتی گراد تا 60- درجه سانتی گراد افت می کند.

ژوئیه گرمترین ماه اورست محسوب می شود. چنان که دمای حداکثر میانگین 19- درجه سانتی گراد برای آن ثبت شده است. درجه حرارت در هیچ زمانی از سال به بالاتر از نقطه ی انجماد نمی رسد. در زمستان و بهار بادهای غالب غربی به سمت قله و اطراف آن می وزند. هوای کاملاً مرطوب از دامنه های جنوبی هیمالیا صعود کرده و به صورت ابر مثلث مانند سفیدی با رأس شرقی متراکم می گردد. این ابر پرچم مانند، نیز گاهی قادر است به صورت توفان هایی بالا آید. هنگامی که سرعت باد به 80 کیلومتر در ساعت رسید، زاویه ی راستی را با قله می سازد. زمانی که باد ضعیف باشد، به سمت بالا میل می کند، اما هنگامی که باد وضعیت قوی تری دارد به سمت پایین زاویه می سازد.

از ماه ژوئن تا سپتامبر تحت تأثیر موسمی های هند قرار دارد. یعنی دوره ای که باد و بارش از اقیانوس هند می وزد. معمولاً طی این مدت، توده ابرهای قوی و کولاک های شدیدی در جریان هستند.

از ماه نوامبر تا فوریه که فصل زمستان در جریان است، تندباد (رودباد)های جنوب غربی از شمال حرکت می کنند. در چنین وضعیتی است که قله محل وزش هاریکان هایی خواهد بود که سرعتی بیش از 285 کیلومتر در ساعت را دارا هستند. البته در بعضی اوقات نیز تندبادهایی در دوره های تابستانی  که فصل وزش موسمی ها می باشد، امکان پذیر است.

هنگامی که چنین تندبادهایی می وزند، شن و ماسه، سنگ های کوچک و ریزی را با خود حمل می کنند. بعلاوه برف و یخی که ممکن است حمل گردد، باعث ضربه هایی می شود که برای کوهنوردان مشکلاتی را بوجود می آورد.

بیشترین بارش در فصل تابستان اتفاق می افتد، در حالی که فصل زمستان دوره های آرام این کوهستان به حساب می آید. به هر حال توفان های پیش بینی نشده مشکلاتی را برای گردشگران و کوهنوردانی که بدون اطلاعات دقیق در این مکان به سر می برند به همراه دارد و گاهی اوقات حدود 3 متر برف را در مسیر آنان بر زمین می نشاند.

   موضوعات زیست محیطی اورست

شمار زیادی از کوهنوردان که ناحیه ی کوهستانی اورست و نپال را بازدید می کنند، در اقتصاد محلی این ناحیه سهیم هستند. اما ضربات زیست محیطی جبران ناپذیری را به این محل وارد می سازند. سوزاندن چوب برای تأمین سوخت، پخش زباله ها و فضولات انسانی، رها کردن ابزار و آلات کوهنوردی و آلودگی محیط کوهستان از جمله ی این عوامل به شمار می رود. اگر چه برخی از ابزار و وسایل کوهنوردی توسط ساکنین محلی بازیافت می شود و یا با فروش مجدد آن ها، برای خودشان استفاده می گردد، اما محاسبات نشان می دهد که بیش از 50 تن پلاستیک، شیشه، فلز در فاصله ی سال های 1953 و اواسط دهه ی 1990 در آن جا که به بزرگترین گورستان اتومبیل جهان معروف شده ، تخلیه شده است.

ریختن زباله ها در شکاف های یخی که در روی یخچال ها قرار دارند و معدود افرادی به آنجا می روند، کاری بسیار عادی و معمول است. حرکت و اعمال یخچالی باعث نابود شدن زباله هایی می شود که در این شکاف ها ریخته شده است. اگر چه مواد آلی در طبیعت عموماً به مصرف می رسد و یا نابود می گردد، اما در بخش های پایینی یخچال و رویه ی سطحی آنها زباله هایی دیده می شوند که پس از گذشت سال های دراز، تنها زیر و رو شده اند و از بین نرفته اند.

در کمپ هایی که در ارتفاعات بالاتر قرار دارند، شیشه هایی که اکسیژن آن به مصرف رسیده، در همه جا ریخته شده است.

تلاش های زیادی انجام شده است تا تأثیرات منفی زیست محیطی کوهستان اورست را کاهش دهند. دولت نپال بخشی از درآمد حاصل از کوهنوردی را برای تمیز کردن محیط کوهستان به کار می برد. و در سال 1967 دولت نپال با پیشنهادی از سوی "سر ادموند هیلاری" تصمیم گرفت پارک ملی "ساگارماتا" را به منظور حفاظت از منابع خاک، گیاهان و جانوران کوهستان اورست، تأسیس کند. در اواسط دهه 1990 وسعت این پارک 1240 کیلومتر مربع بود.

در حال حاضر قطع درختان جنگلی ممنوع اعلام شده است و گروه های کوهنوردی و پیاده روی، هنگام ورود به این پارک بایستی سوخت (نفت و گاز) خودشان را به همراه داشته باشند.

علاوه بر اورست، این پارک زیباترین و بلندترین قلل جهان را نیز شامل می شود؛ لوتسه (8501 متر)، چواویو (8153 متر)، نوپتسه (7855 متر)، پوموری شکوهمند (7651 متر) . همچنین: یخچال های عظیم و دریاچه ها و آبگیرهای متعدد.

تعدادی از گونه های نادر جانوری نیز در این پارک وجود دارند که حیاتشان در خطر است. ازجمله یوزپلنگ برفی اسرارآمیز، که در محیط طبیعی پارک به ندرت دیده می شود، اما پوست آن در مغازه های کاتماندو به فروش می رسد، بز کوهی (یاتار) هیمالایایی که شیب های کم و بیش عمودی را زیر پا می گذارد، آهوی کوچک مشکین که شکارچیان تامانگ در دامنه کوه آنها را به خاطر مشک شان شکار می کنند (چینی ها معتقدند که مشک خواص طبی دارد و تقویت کننده قوه باه است) که قیمت آن در بازار بین المللی بیش از میانگین درآمد سالانه یک روستایی نپالی است.

محال است که بتوان از «یتی» آدم برفی منفور یاد نکرد. می گویند این موجود افسانه ای، که محصول خیالپردازی شرپاهاست، روستاییان را فرو می بلعد، اما از وجود آن جز یک نقاشی دیواری و جمجمه ای پوشیده از مو که احتمالا جمجمه یک آنتلوپ است و در دیر پانگبوچه نگهداری می شود مدرک دیگری ارائه نشده است[6].

       عجایب طبیعی هفتگانه جهان

1. قله اورست در مرز میان تبت و نپال
2. آبشارهای ویکتوریا. مرز میان زیمبابوه و زامبیا
3. دره های گراندکانیون. در آریزونیای آمریکا
4. گریت باریر ریف. بزرگترین تپه های مرجانی جهان در استرالیا
5. مانولوا. بزرگترین آتشفشان فعال جهان در هاوایی
6. پل طبیعی رنگین کمان. بزرگترین در جهان. در یوتا
7. پارک ملی یلو استون. بزرگترین چشمه آب گرم جوشان جهان