با تبریک سال نو میلادی به این چشم انداز زیبا و توضیحاتش توجه کنید.

ادامه مطلب

محدوده ي زندگي:

بيابان هاي سونورا و موجاوه در جنوب شرقي كاليفرنيا تا جنوب غربي يوتا، جنوب آريزونا و شمال غربي مكزيك

بوم و محل اصلي:

بيابان هاي لم يزرع و شني، حاشيه ي جاده ها با ارتفاع كمتر از 3000 فوت (4/914 متر )

مشخصات گلها:

در ارتفاع حدود 2 اينچ ( 1متر )، گل هاي زرد طلايي در سر شاخه ها ظاهر مي شوند. اطراف قرص طلايي هر گل را 10 تا 20 شعاع مستطيلي احاطه مي كنند. گل دهي اين گياهان معمولاً از فوريه تا اواخر مي ادامه دارد، اما گاهي اوقات با تابستاني مرطوب دوباره از اكتبر تا نوامبر گل مي دهند.

توصيف:

آفتابگردان هاي بياباني عموماً باريك و بلند و كرك دار هستند كه تا حدود 3 فوت يا يك متر بلند مي شوند. پراكندگي، همراه با برگ هايي سبز كم رنگ و بيضوي، با حاشيه هايي دندانه دار كه تا حدود 3 اينچ رشد مي كنند، از ويژگي هاي اين گياه به شمار مي رود.

جريا، مشتق از كلمه اي يوناني است براي مردان پير كه جرياس گفته مي شود و آن هم برمي گردد به سفيدي موهايش كه روي بذر اين گياه شبيه به آن به نظر مي رسد.

اين گل رنگارنگ و زيبا محبوب زنبور عسل و پرندگان است. چرا كه دانه هاي آن منبع غذايي مهمي براي پرندگان و جانوران جونده محسوب مي شود. پس از يك باران بهاري، افتاب گردان هاي بيابان در حاشيه ي جاده ها نمايان مي شوند.

ترجمه از دانش آموزان ، با نام محفوظ . با توصيه ي خودشان كه هم را نمي توانند ببينند.

متن زیر ترجمه متن انگلیسی قرار گرفته شده در سایت در رابطه با این عکس است :
بحران و کشمکش
بر طبق نظر موسسه "Natural Heritage " . ارتباط زیادی بین میزان مهاجرت ، فقر و توانایی و مرتبه محیطی وجود دارد.
منابع طبیعی داخل واطراف شهر ها و اردوگاه ها ی آوارگانی که انسان ها در آ ن ها مقیم هستند بیش از اندازه مورد استفاده قرارمیگیرد.
در مجموع شرایط سخت زندگی و فقر فرهنگی استحکام و ثبات اجتماعی را از بین میبرد.
پژوهش های حال حاضر نشان می دهد که صرفا در سال 1994 تقریبا نصفی از یکصد ارتشی باهم در جنگ بودند به علت عوامل محیطی سرزمین ها باهم درگیربوده اند.
بر طبق تحقیقات مهاجمان شامل گروه هایی از مهاجران هستند که هیچ انتخاب دیگری نداشته اند لیکن در جستجوی کار و وضعیت معیشتی مناسب اقدام به ترک سرزمین هایشان می کنند و به یک باره سرزمین شان پست و خفیف و ضایع نابود می شود
بازده اقتصادی آن ها باعث میشود که در معرض ریسک درگیری با مردمان ساکن آن مناطق قرار گیرند.
می توان استدلال کرد که محیط عامل محرکی برای شروع مهاجرت است اما کمبود های محیطی در پشت مسائل قومی قبیله ای و نژادی یا اقتصادی مخفی میشوند.
کار های تجربی صورت گرفته بر روی ارتباط بین فقر محیطی و موضوعاتی مانند جنگ های شدید نشان می دهد که کشور هایی که در این ناحیه واقع شده اند بیشتر در معرض خطر و آسیب پذیر ترند .
با این حال نسبتا ساده به نظر میرسد که وقایع موازی مربوط به کمبود های محیطی و ناامنی های انسانی شناخته شوند اما هنوز هم خودبینی علتی است برای گمراه شدن و به وجود آمدن خطات برای مردم
در واقع در شکل گیری بحران و کشمکش های نظامی مجموعه ای از محرک ها نفش دارن از قبیل : محیط ، اقتصاد،مسائل اجتماعی و مسائل سیاسی .
در نتیجه جداسازی چرخه های محیطی و ساختار های درون آن ها که در هم آمیخته شده اند کاری بسیار دشوار و باعث ایجاد اغتشاش است .

بحران و کشمکش

روی پورسل: در ۱۹۶۶ کار جالب و به یادماندنی را از خود برجای گذاشت که به نام"سفر" معروف است. این نقاشی.....ادامه مطلب

بیابان، منطقه یا چشم اندازی است که بارندگی بسیار کم، کمتر از 250 میلی متر در سال را دریافت می کند. تقریباً یک سوم سطح زمین بیابانی است.  

 

اما حيوان اين ماه:

Wild Burro on the sidewalk

 سرزمين هاي خشك كه بيشتر بيايان هاي زمين را در بر مي گيرد، به وسيله ي الگوهاي جهاني جو ، بوجود مي آيند. بيابان هاي جهان ما، تنها در انحصار عرض جغرافيايي ، طول جغرافيايي و يا ارتفاع خاصي نيستند؛ در صورتي كه مي توانند در سرزمين هاي نزديك قطب تا سرزمين هاي نزديك استوا واقع شوند. جمهوري خلق چين، هم داراي مرتفع ترين بيابان به نام كيدم دپريشن[1]  با ارتفاع 2600  متر بالاتراز سطح دريا مي باشد ؛ و هم يكي از پست ترين  بيابان ها به نام تورپن دپريشن[2]  با 150 متر بالاتر از سطح دريا را دارا است.

 بيابان ها تنها در سطح زمين محدود نمي شوند؛ الگوي گردش جوي سيارات ديگر با پوششي از گازها، به، دوران آنها، كجي محورشان، فاصله ي آنها از خورشيد، غلظت و تركيب اتمسفري آنها، بستگي دارد . تمام سطح مريخ به جز نواحي قطبي آن،  بياباني است . زهره نيز ممكن است داراي  بيابان هايي باشد .

انواع تپه ها

كاربرد تصاوير ماهواره اي لندست از فضا و عكس هاي هوايي و عكس هاي زميني نشان مي دهد كه  بيابان هاي موجود در دنيا افزايش يافته است. اين عكس ها پنج نوع اساسي از تلماسه ها را مشخص مي سازد: هلالي، طواي، ستاره اي، شلجمي و سهمي.

عمومي ترين نوع اين تلماسه ها، تلماسه هاي هلالي هستند كه روي زمين و مريخ تشكيل مي شوند. تلماسه هاي هلالي معمولاً عرض هايي پهن تر از طولشان دارند . سمت پر شيب آنها در دامنه ي مقعر تپه قرار مي گيرد . اين تپه ها تحت شرايطي كه باد تنها از يك سمت بوزد، تشكيل مي شوند. چنين تلماسه هايي را نيز به عنوان برخان يا تپه هاي متقاطع مي شناسند. برخي ازتلماسه هاي هلالي سريع تر از انواع ديگر ‏تلماسه ها، روي سطح  بيابان حركت مي كنند . گروهي از اين ‏تپه ها بيش از 100 متر در سال هاي 1954 و 1955 ، در ناينگشا[3] ي چين حركت كردند. مشابه چنين سرعت هايي را در صحراي غربي مصر محاسبه كرده اند. بزرگترين ‏تپه هاي هلالي روي زمين در  بيابان تكله مكان چين قرار دارند؛ اين ‏تپه ها بر حسب پهناي تاج ، ميانگين تاجي بيش از 3 كيلومتر را دارند.

برآمدگي تلماسه هاي موجي شكل ، طولاني تر از ‏تلماسه هايي است كه پهن هستند و به نام تلماسه هاي طولي شناخته مي شوند و ممكن است بيش از 160 كيلومتر طول داشته باشند. ‏تلماسه هاي طولي به صورت هاي منفرد و جداگانه نيز ديده مي شوند؛ اما معمولاً اين ‏تلماسه ها مجموعه اي از شيارهاي موازي را بوجود    مي آورند كه با كيلومترها شن، ريگ و يا راهروهاي سنگي جدا مي شوند. برخي ‏تلماسه هاي طولي با هم ادغام مي شوند و تلماسه هاي مركب Y شكلي را بوجود آورند. بسياري از اين ‏تپه ها در رژيم هاي بادي دو سويه تشكيل مي شوند. محور طويل اين ‏تپه ها در جهت برداري حركت ماسه گسترش مي يابند .

‏تلماسه هاي شعاعي همسان يا ستاره اي همان تلماسه هاي ماسه اي هرمي هستند ؛ با 3 دامنه ي شيب در 3 يا چند بازو كه از بلنداي مركز ‏تپه كشيده مي شوند . ‏تلماسه هاي ستاره اي در سرزمين هايي كه باد از چند سو مي وزد تشكيل مي شوند. تلماسه هاي ستاره اي به سمت بالا بيشتر رشد مي كنند ؛ در گراند ارگ اورينتال[4]  صحرا بيشترين ‏ تلماسه ها را نوع ستاره اي تشكيل     مي دهد. در ديگر صحراها، اين گونه تلماسه ها در حاشيه ي سواحل شني درياها، نزديك سدهاي توپوگرافيك ايجاد مي شوند . در جنوب شرقي بادين جران ديزرت[5]  چين ، ‏تلماسه هاي ستاره اي 500 متر بلندي دارند و شايد بلندترين ‏تپه هاي سطح زمين به شمار آيند .

‏ تلماسه هاي مدور يا تخم مرغي شكل كه عموماً فاقد شيب دامنه مي باشند ، تلماسه هاي گنبدي شكل نادري هستند كه دور از سواحل شني دريا ايجاد مي شوند .

‏تلماسه هاي U شكل با نوك هايي برآمده كه با بازوهايي امتداد يافته، كشيده مي شوند، تلماسه هاي شلجمي هستند. گاهي اين تلماسه ها را U شكل و يا بادكند مي نامند؛ و در  بيابان هاي ساحلي به خوبي شناخته شده اند. بر خلاف ‏ تلماسه هاي هلالي، نوك آنها بر خلاف جهت باد است . امتداد بازوهاي اين نوع تلماسه ها، بيشتر از مكان مبدأ خود تبعيت  مي كنند، به خاطر اين كه اين ‏ تلماسه ها بوسيله ي پوشش هاي گياهي تثبيت مي شوند، در حالي كه توده هاي ماسه به سمت جلو حركت مي كنند . طويل ترين تلماسه هاي شلجمي با طول بازوي 12 كيلومتر شناخته شده اند .

‏ تلماسه هاي معكوس[6]  در هر جا كه بادها به صورت دوره اي با جهت هاي معكوس بوزند ايجاد مي شوند؛ اين نوع تلماسه ها نسبت به ديگر ‏ تلماسه هايي كه نام برده شد ، متفاوت مي باشند . اين تلماسه ها نوعاً دامنه هاي عمده و كوچكتري دارند كه در جهت هاي متفاوتي كشيده شده اند .

تمام اين ‏ تلماسه ها در سه شكل بوجود مي آيند : ساده ، مركب و پيچيده . ‏ تلماسه هاي ساده، با كمترين دامنه هايي كه دارند ، نوع هندسي تلماسه ها را معين كرده و شكلهاي تلماسه به شمار مي روند. تلماسه هاي  مركب، تلماسه هاي بزرگي هستند كه روي آن ‏تلماسه هاي مشابهي از همان نوع با همان منشأ و جهت و شيب قرار گرفته اند. تلماسه هاي پيچيده تركيبي از دو يا چند نوع تلماسه ها مي باشند . تلماسه هاي هلالي با تلماسه هاي ستاره اي كه روي تاج و ستيغ اشان واقع شده اند ، عمومي ترين نوع ‏ تلماسه هاي پيچيده به شمار مي روند . ‏ تلماسه هاي ساده، مشخص كننده ي يك رژيم بادي هستند كه پس از تشكيل ‏آن، تغييري در جهت و يا شدت باد مشاهده نمي شود . در حالي كه ‏در تلماسه هاي مركب و پيچيده تغييراتي در جهت و شدت باد به وجود آمده است.

حدود 20 درصد سطح بيابان هاي زمين را شن و ماسه مي پوشاند. اغلب اين ماسه ها به صورت صفحاتي از شن و دريايي از شن ظاهر مي شوند.مناطق وسيعي از تپه هاي موج مانند، در يك لحظه شبيه امواجي در اقيانوسي منجمد به نظر مي رسند.

حدود 50 درصد بيابانها دشت هستند. جايي كه در آن فرسايش باد ( جابجايي دقيق، دانه بندي مواد توسط باد) به نمايش گذاشته شده است.همراه با ريگ هاي آزاد و رهايي كه عمدتاًسنگريزه ها بوده، و در برخي نقاط سنگ فرشها را تشكيل مي دهند.

سطوح باقيمانده از سرزمينهاي خشك، تركيبي از برونزد سنگ بسترها، خاك هاي بيابان و رسوبات رودخانه اي مي باشند كه مخروط افكنه ها،‌پلاياها، ‌درياچه هاي بياباني و واحه ها را دربر مي گيرند. برونزد سنگ بسترها عموماً در كوهستان هاي كوچكي ديده مي شوند كه از سوي دشت هاي پهناور فرسايش يافته احاطه شده اند.

واحه ها سرزمين هاي سرسبزي هستند كه با چشمه ها وچاهها يا آبياري به صورت مرطوب در آمده اند. واحه ها تنها مكان هايي در بيابان محسوب مي شوند كه از محصولات و اسكان دائمي انسانها حمايت مي كنند.

كانال هاي زيرزميني آب را از نزديكي كوهستان ها به تورپن دپريشن چين مي رسانند. اگر اين كانال ها روباز مي بود و پوششي نمي داشت، تا زماني كه به سرزمين خشك و گرم بيابان مي رسيد، منابع آب آن به سرعت تبخير مي شدند.

خاك ها در بيابان

خاك هايي كه در اقليم هاي خشك تشكيل مي شوند، عمدتاً خاك هاي معدني با مقدار ناچيزي مواد آلي مي باشند. جمع شدن مداوم آب در بعضي خاك هاسبب مي شود كه لايه هايي از نمك در سطح بالايي خاك تشكيل شود. كربنات كلسيمي كه از محلول خاك تبخير مي شود، ممكن است شن و ماسه ها را به صورت لايه هاي سختي به يكديگر بچسباند كه به كالسريت معروف مي باشد، اين فرايند در لايه هاي بالايي تا 50 متر ضخامت اتفاق مي افتد.

كاليش ( نيترات سديم طبيعي) لايه اي قرمز رنگ متمايل به قهوه اي تا سفيد، در بسياري از خاك هاي بيابان يافت مي شوند. كاليش عموماً با فعل و انفعالات پيچيده مابين آب و دي اكسيد كربن تشكيل مي شودكه به وسيله ريشه گياه يا تجزيه مواد ارگانيكي بالا مي آيد و مانند يك برآمدگي يا پوششي روي رگه هاي معدني ظاهر مي شود.

گياهان

اغلب گياهان بياباني در برابر خشكي و نمك بردبار هستند. بيشتر اين گياهان آب را در ريشه ها، برگ ها و ساقه هاي خود ذخيره مي كنند. ديگر گياهان بياباني ريشه هاي درازي دارند كه آب سفره هاي زيرزميني را نفوذ مي دهند، خاك را محكم مي سازند و باعث كنترل فرسايش مي شوند. ساقه ها و برگ هاي برخي گياهان سرعت بادهاي سطحي را كه ماسه ها را با خود حمل مي كنند، پايين آورده و زمين را از فرسايش حفظ مي كنند.

برخي انواع بيابان ها از پوشش گياهي پراكنده اي برخوردار هستند، اما بسيار متنوع مي باشند. بيابان سونورا در جنوب غربي آمريكا پيچيده ترين ( متنوع ترين ) پوشش گياهي بياباني را داراست. درخت كاكتوس سكورو براي پرندگان بياباني آشيانه هايي را ارائه مي كند و مانند درختان خدماتي را براي بيابان انجام مي دهد. سكورو به آرامي و به كندي رشد مي كند اما ممكن است 200 سال زندگي كند. اين درختان پس از 9 سال حدود 15 سانتي متر ارتفاع دارند. نخستين شاخه هاي اين كاكتوس ها پس از75 سال، شروع به رشد مي كنند. كاكتوس سكورو در زماني كه كاملاً رشد كرده باشد، 15 متر قد و حدود 10 تن وزن دارد. اين درختان در جاي جاي بيابان سونورا ديده مي شوند و اين اثر عمومي بيابان ها را به عنوان " سرزمين كاكتوس ها " تقويت مي بخشند.

اگر چه كاكتوس ها اغلب به عنوان گياهاني ويژه بيابان ها مطرح مي باشند، اما انواع ديگري از گياهان وجود دارند كه با محيط خشك خود را بسيار خوب وفق داده اند. از جمله اين گياهان خانواده نخود فرنگي و گل آفتابگردان مي باشند. بيابان هاي سرد بوته ها و چمنزارهايي غالب سرزمين هاي خود دارند.